Recomendamos: Torino, de Ramón Torrado

Torino, de Ramón Torrado, é unha obra publicada por Axóuxere.

Torino é un libro de crónica que é un libro de ensaio, que é asemade un libro de pensamento. Esta travesía física e espiritual pide unha lectura calmada que permita que a imaxinación pinte un retrato das peripecias que se contan e que o pensamento considere as ideas que se ofrecen como flores. Os pasos da vida e a inquedanza polo inmaterial están presentes. No fondo do río da vida, entre pedras ásperas ou puídas, talvez encontre o lector humildes pedras preciosas no abalar que o mar do spiritus mundi provoca, xunto con múltiples conexións, augurios e emocións voando en liberdade. Un brillante libro no que sentimento, intelecto e fantasía conviven amablemente.”

Pode lerse un fragmento aquí.

Recomendamos: A construción mediática do conflito, de Helena Domínguez García

A construción mediática do conflito, de Helena Domínguez García, é un ensaio publicado por Axóuxere.

“A emerxencia mediática de Resistencia Galega supuxo unha batalla ideolóxica no eido político da Galiza que obrigou os partidos a posicionárense non só ante o uso da violencia senón tamén ante unha forma de entender o país. Apoiada nun compendio de literatura científica arredor de temas como o nacionalismo, a identidade, o terrorismo, a construción do discurso e a mediatización dos conflitos, Helena Domínguez aborda neste libro o tratamento desta cuestión nos medios de comunicación, axudando a comprender o conflito identitario e mais tamén o impacto que exerceu a prensa na conformación dun imaxinario terrorista que ameazaba con crebar o clixé de pobo amansado e desmobilizado recreado perpetuamente polos xornais.”

Pode lerse un fragmento aquí.

Recomendamos: Na defensa dos animais, de Óscar Horta

Na defensa dos animais, de Óscar Horta, é un ensaio publicado por Axóuxere Editora.

“Interesante ensaio que nos confronta cunha cuestión fulcral: dar pleno respecto só aos seres humanos é unha forma de especismo, nome aplicado á discriminación –análoga a outras coma o sexismo ou o racismo– dirixida cara a quen non pertence a unha certa especie. De resultas do especismo, billóns de animais son explotados e matados de xeitos horrendos. A través dunha intelixente concatenación de argumentacións éticas, exploradas nas súas variadas formas e modos, este libro convídanos a mudar esa situación, póndonos do lado daqueles que non tiveron a sorte de naceren humanos, e dando o paso que precisan, a prol da súa defensa.”

Aquí pode lerse un fragmento da obra.

Recomendamos: Orfeo canta, de Roberto Abuín

Orfeo canta. Iniciación, signo & retorno, de Roberto Abuín, é unha obra publicada por Axóuxere Editora.

“Entre a literatura e o pensamento ábrense territorios que a racionalidade mitopoética explorou ao longo dos séculos. Un deses lugares é o mito do descensus ad inferos (descenso ao inferno) protagonizado por Orfeo e Eurídice. Roberto Abuín insírese nesa mesma dramática para investigar algo esencial: a forza conducente que a escura potencia do real manifesta na conformación do visible; e faino a través dunha arriscada proposta a medio camiño entre poesía, narrativa e filosofía que se interna por unha senda exótica e inhabitual na escrita contemporánea.
O autor rianxeiro explora a raíz esencial do orfismo, navegando entre a antiga cerna mitolóxica e unha apropiación subxectiva que fai do mito, encarnándoo na súa propia voz e usándoo para inserirse no impensado. En diálogo cos restos conceptuais do Zaratustra nietzschiano e coas temáticas presentes en O espazo literario de Maurice Blanchot (noite, poesía, morte, sacrificio, amor), o libro transcende a tese dicotómica do teórico da literatura Ihab Hassan arredor da literatura por vir, abrindo un eido para unha exploración na que nin o modernismo nin o posmodernismo establecen o seu reino teórico, senón no que habita a sinxeleza dun poder anómalo no que a escrita se funde co visionario, no que o pensar se une co narrar e no que o canto se enraíza na vida. Obra da xinea de escrituras como as de Pascal Quignard, Maria Gabriela Llansol ou Giorgio Manganelli, escasas na nosa literatura mais que apuntan, como sempre sucedeu, cara a un territorio descoñecido no que se anticipa esa transfiguración perpetua, entre un velarse e un desvelarse, na que se fai realidade o poema.
Podes ler un fragmento da obra aquí.”

Recomendamos: Teoria da imagem, de Manuel Cebral Loureda

Teoria da imagem é un ensaio de Manuel Cebral Loureda, publicado por Axóuxere Editora.

“Embora a imagem seja cada vez mais comum, mesmo omnipresente nas nossas sociedades, sobretudo nas últimas décadas, a sua relação com a lógica e o pensamento ainda pode não ter sido esclarecida e liberada de maneira suficiente. Desde a presença da imagem em nossas mentes, até a sua utilização na televisão, nos média ou na arte contemporânea, o autor tenta vincular todos esses registos com um mesmo fato, não necessariamente estético, mas que pensa um horizonte imagético e imaginário no que um devir possível (nos) aconteça individual e comunitariamente.”

Pode lerse un fragmento desta obra aquí.

Recomendamos: Ayn. O ollo e a fonte, de Almudena Otero

Ayn. O ollo e a fonte é un libro de Almudena Otero Villena, publicado por Axóuxere.

“A través dun conxunto de ensaios que camiñan da man de místicas medievais como Mechthild von Magdeburg ou sabios islámicos coma Ibn ‘Arabi, xunto con filósofos coma Simone Weil ou Gilles Deleuze, desprégasenos un eido para a escoita daquilo que a palabra árabe عين (‘ayn) refire: o ollo pero tamén a fonte na que o humano se abre a unha certa alteridade que sobrevoa a nosa existencia mundana, proxectándonos cara ao descoñecido que nos habita. Libro singular e inclasificable no que a literatura, o pensamento e o misticismo se presentan como horizontes para indagar no vieiro (case sempre) esquecido da tradición cognoscitiva europea na que a perpetua complementación de mente e corazón consegue administrar a dor xerando luces intelectivas novas e expansivas.”

Recomendamos: Transmigrantes, de María Alonso Alonso

Transmigrantes. Fillas da precariedade, de María Alonso Alonso, é un ensaio publicado por Axóuxere Editora.

“Desde a perspectiva da teoría poscolonial e a subalternidade, Transmigrantes. Fillas da precariedade preséntanos un contradiscurso para cuestionar a idealización da nova emigración interior europea, sinalando ademais os varios retos aos que o precariado transmigrante actual ten que facer fronte a causa da súa depreciación como capital humano. Traenos a voz dunha xeración que padece de anacronismo, a voz desas galegas e galegos que ven alén das súas fronteiras o único xeito de supervivencia. Crítica minuciosa pero sen concesións, sentimental pero non emotivista, dun estado de cousas que, de non buscar solucións inmediatamente, creará problemáticas aínda máis fondas, no tecido político e social contemporáneo, das que ten provocado até o de agora.
Nacida na veciñanza de Matamá (Vigo) María Alonso licenciouse en Filoloxía Inglesa e Hispánica, doutorándose no ano 2014 pola Universidade de Vigo cunha tese sobre diásporas e ficcións culturais, publicada como Diasporic Marvellous Realism. History, Identity and Memory in Caribbean Fiction (Brill, 2015). Actualmente reside en Edimburgo, onde leva a cabo diferentes proxectos que varían dependendo da conxuntura do momento. Adícase á escrita de ficción e poesía en lingua galega e inglesa. A súa primeira novela foi Despois do cataclismo (Urco Editora 2015). Ten publicado tamén varios relatos en antoloxías e revistas de creación literaria.”

Aquí pode lerse un texto da autora sobre o libro, publicado na revista Palavra Comum.

Presentación de Novas do exterior, de Xosé Luís Santos Cabanas, o venres 16 de xuño ás 20:00 h.

En Novas do exterior. 63.000 quilómetros de viaxes á cadea hai unha fronteira que divide o mundo, a que forman os muros e os arames da prisión, e tamén quilómetros e quilómetros de estradas, percorridos co desexo de achegarse a un ser querido, de reducir a distancia que o serpara do fogar. Crónicas dunha viaxe, a do autor e a súa compañeira, para ver o fillo, arrastrado polo espectáculo político construído arredor do que deron en chamar Resistencia Galega, e detido nunha operación policial na que foron usados procedementos tristemente próximos aos de tempos en aparencia xa superados. Un fillo condenado ao afastamento xeográfico, o illamento carcerario e a incerteza do próximo destino. Este libro lémbranos –perante a impunidade dun sistema que precariza a liberdade propia de cada cidadán– que a revolución do cotián é a mellor forma de resistencia, e que fronte á violencia do Estado temos armas que non disparan, senón que vencellan os seres humanos: un activismo de xestos solidarios que racha os muros das cadeas. Fronte á fala burocrática da administración carceraria e a súa visión unívoca, fronte aos berros e a linguaxe autoritaria, temos palabras que conversan e comparten. Fronte aos edificios grises e enreixados das prisións, que levantan muros entre a xente, posuímos a arquitectura colectiva dos afectos, a construción vagarosa, mais tamén firme, dun espazo común de liberdade.

Recomendamos: Oiko-nomía do xénero, por Rebeca Baceiredo

Oiko-nomía do xénero, de Rebeca Baceiredo, é un ensaio publicado por Axóuxere Editora.

“A visión que nos presentaron historicamente como verdade única –e que foi usada como criterio socializador–, así como os propios conceptos empregados na confección do discurso patriarcal, son sinxelas proxeccións do actual paradigma interpretativo: a perspectiva patriarcal, edificada como norma hermenéutica, que se impón como prisma para ler a evolución das sociedades e das súas subxectividades interiores.
Rebeca Baceiredo (Ourense, 1979), nunha fina re-interpretación das pegadas históricas, que van desde a Prehistoria ata a vertixinosa contemporaneidade do neoliberalismo, pasando pola Idade Media e por varios sistemas culturais non occidentais, proponnos con Oiko-nomía do xénero. Relato das clausuras unha re-visión e axuste daquel mito explicativo, a partir da análise do xénero como función subalterna, e da íntima relación que o xénero garda co concepto de propiedade, oiko, e co da súa xestión, nómos. Seguindo as liñas abertas pola antropoloxía marxista e feminista, son pensadas as formas da propiedade, a mercadoría e o diñeiro, vinculadas todas elas ao papel deses suxeitos subalternos que son, neste caso, as mulleres.”

Aquí pode lerse a entrevista que Montse Dopico realizou á autora en Praza.